خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکیحشر ما با شیشه و پیمانه بودی کاشکی
۲
تا شدی محو از بساط آفرینش تخم شیدنقل مستان سبحه صد دانه بودی کاشکی
۳
در غم روی زمین افکند معموری مراسیل دایم فرش این ویرانه بودی کاشکی
۴
در حریم زلف، بی مانع سراسر می روددست ما را اعتبار شانه بودی کاشکی
صفحهٔ ۱ از ۲