خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تابش برق و حیات مختصر باشد یکیجلوه آغاز و انجام شرر باشد یکی
۲
تلخی و شیرینی عالم به هم آمیخته استنوش و نیش این جهان مختصر باشد یکی
۳
در قناعت می شود هر ناگواری خوشگوارخاک پیش مور قانع با شکر باشد یکی
۴
دولت بیدار کوته دیدگان روزگاربا گرانخوابی به میزان نظر باشد یکی
صفحهٔ ۱ از ۳