خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگیپیش صاحب فن نباشد فن به از افتادگی
۲
از سر بی حاصلان دست حوادث کوته استجامه فتح است سرو باغ را آزادگی
۳
آب شد روی زمین از سجده های گرم منچون تواند موم، کردن برق را سجادگی؟
۴
قطره نیسان که باشد، شبنم افسرده کیست؟تا زند پیش سرشکم لاف مردم زادگی
صفحهٔ ۱ از ۲