خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شهره می سازد سخن را در جهان استادگیمی کند این آب روشن را روان استادگی
۲
از تأمل مستمع سازد سخن را خوش عنانتیر را بخشد پر و بال از نشان استادگی
۳
زندگی با تازه رویان عمر می سازد درازسرو را دارد جوان در بوستان استادگی
۴
دل چو آگاه است کم آشفته می گردد حواسگوسفندان را کند امن از شبان استادگی
صفحهٔ ۱ از ۳