خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگیمی رود منزل به منزل جاده با افتادگی
۲
از تنزل می توان آسان ترقی یافتنبی رسن از چه برآرد عکس را افتادگی
۳
شد دل هر کس ز دنیا سرد چون برگ خزانبا کف لرزنده گیرد از هوا افتادگی
۴
از سپر انداختن گل امن شد از نیش خارمی کند کوته زبان خصم را افتادگی
صفحهٔ ۱ از ۵