خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چاره از من می کند پرهیز از بیچارگیغم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی
۲
چاره این چاره جویان را مکرر کرده امامتحان از دردمندی ها همان بیچارگی
۳
نیستم بر خاطر صحرا گران چون گردبادکرده ام تا راست قامت، می برم آوارگی
۴
گر نمی آری چراغی آه سردی هم بس استپا مکش ای سنگدل از خاک ما یکبارگی
صفحهٔ ۱ از ۳