خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگیدستگاه بوسه ما تنگ شد یکبارگی
۲
چین ابرو کرد شمشیر تغافل در نیامچشم جادو تایب از نیرنگ شد یکبارگی
۳
خط ظالم بس که لعل آبدارش را مکیددر نظرها خشکتر از سنگ شد یکبارگی
۴
روی چون آیینه او از غبار خط سبزبر دل روشن، گران چون زنگ شد یکبارگی
صفحهٔ ۱ از ۳