خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگیخانه پردازست چون سیل فنا دیوانگی
۲
ابر را خورشید تابان زود می پاشد ز همکی شود پوشیده در زیر قبا دیوانگی؟
۳
چون قلم برداشته است از مردم دیوانه حق؟از ازل گر نیست ترخان خدا دیوانگی
۴
هر سرایی را به معماری حوالت کرده اندخانه زنجیر را دارد بپا دیوانگی
صفحهٔ ۱ از ۶