خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگیگرد خاکستر نگیرد اخگر دیوانگی
۲
می زند پر در فضای لامکان با آن که هستزیر سنگ کودکان بال و پر دیوانگی
۳
می شمارد در شمار داغهای خامسوزآفتاب روز محشر را سر دیوانگی
۴
سهل باشد کوهکن گر سر به جای پا گذاشتکوه را از پا درآرد ساغر دیوانگی
صفحهٔ ۱ از ۳