خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنییوسف از چه برنمی آید ز بی پیراهنی
۲
صبر چون بادام کن بر خشک مغزی های پوستجنگ دارد با زبان چرب نان روغنی
۳
گوشه چشمی ز غمخواران چو نبود غم بلاستاژدهایی می شود هر خار در بی سوزنی
۴
بی دهانی تیره دارد مشرب عیش مرادود پیچیده است در این خانه از بی روزنی
صفحهٔ ۱ از ۴