خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟ریشه تا کی در زمین عاریت محکم کنی؟
۲
چند در پیری ز فوت مطلب دنیای دونقامت خم گشته خود حلقه ماتم کنی؟
۳
فکر آب و نان برآورد از حضور دل تراترک جنت بهر گندم چند چون آدم کنی؟
۴
می شود بی منت مرهم چو داغ لاله خشکداغ خود را گر ز خون گرم خود مرهم کنی
صفحهٔ ۱ از ۴