خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟
۲
کشتی از دریای خون سالم به ساحل برده ایصلح اگر بانان خشک از نعمت الوان کنی
۳
می توانی خرمنی اندوخت از هر دانه ایخرده خود صرف اگر در راه درویشان کنی
۴
سرنمی پیچد ز فرمان تو گوی آفتاباز عبادت قامت خود را اگر چوگان کنی
صفحهٔ ۱ از ۳