خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنینسبت خود را به چشم یار باطل می‌کنی
۲
نیست جای خرمی ماتم‌سرای آسمانزیر تیغ از ساده‌لوحی رقص بسمل می‌کنی
۳
می‌کند از هر سر مویت سفیدی راه مرگتو ز غفلت همچنان تعمیر منزل می‌کنی
۴
می‌توانی صد دل ویرانه را آباد کرداز زر و سیم آنچه صرف خانه گل می‌کنی
صفحهٔ ۱ از ۳