خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهیاین حبابی نیست کز دریا کند پهلو تهی
۲
آستانش سجده گاه سرفرازان می شودهر که چون محراب از دنیا کند پهلو تهی
۳
رفت بر باد فنا در یک نفس عمر حباباین سزای آن که از دریا کند پهلو تهی
۴
دامن نقصان مده از کف که چون گردد تماممه ز خورشید جهان آرا کند پهلو تهی
صفحهٔ ۱ از ۲