خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستیچراغی بر سر بالین این بیمار بایستی
۲
نمی شد فرصت خاریدن سر باددستان رابه مقدار خرابی گر مرا معمار بایستی
۳
غلط کردم نیفتادم به فکر ظاهرآراییبه جای عقل در سر طره دستار بایستی
۴
نباشد تکیه گاهی غنچه را بهتر ز شاخ گلسر منصور را بالین ز چوب دار بایستی
صفحهٔ ۱ از ۳