خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردیعنان خود به هر موجی مده تا ناخدا گردی
۲
خس و خاشاک ساحل این سخن با موج می گویدکه در دریا برون آیی اگر بی دست و پا گردی
۳
درین وادی که هر سو چون خضر آواره ای داردنمی گردی بیابان مرگ اگر از خود جدا گردی
۴
به قدر آشنایان از سخن بیگانگی داریدر بیگانگی زن تا به معنی آشنا گردی
صفحهٔ ۱ از ۳