خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو آن هوش از کجا داری که از خود بی خبر گردی؟همان بهتر که خرج این جهان مختصر گردی
۲
به محض گفت نتوانی ز ارباب بصیرت شدز دنیا تا نپوشی چشم کی صاحب بصر گردی؟
۳
قدم بیرون منه از پیروی گر عافیت خواهیکه در دنبال داری صد بلا گر راهبر داری
۴
شود از چرب نرمی اژدها مار رگ گردنهمان بهتر که با این سخت رویان نیشتر گردی
صفحهٔ ۱ از ۲