خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داریبت خود می کنی سنگی اگر از راه برداری
۲
دو روزی نیست افزون عمر ایام برومندیمشو غافل ز حال تلخکامان تا ثمر داری
۳
ز ریزش کشتی اسباب خود را کن گران لنگردرین دریا اگر اندیشه از موج خطر داری
۴
به ظاهر گرچه بالین کرده ای چون خم ز خشت، اماهزاران فتنه خوابیده پنهان زیر سر داری
صفحهٔ ۱ از ۴