خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمین از دامن تر عالم آب است پنداریز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری
۲
ز شوخی گرچه آسایش نفهمیده است مژگانشنظر با شوخی چشمش رگ خواب است پنداری
۳
مرا کز دوری او با در و دیوار در جنگمقدح زخم نمایان، باده خوناب است پنداری
۴
به خون تشنه است چندانی که از خط خاک می لیسدبه ظاهر گرچه لعل یار سیراب است پنداری
صفحهٔ ۱ از ۳