خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ زندگانی برق شمشیرست پندارینفس عمر سبکرو را پر تیرست پنداری
۲
چنان از موج رحمت شد زمین و آسمان خالیکه دریای سراب و ابر تصویرست پنداری
۳
طراوت نیست چون گهواره در سیمای این طفلانسپهر خشک یک پستان بی شیرست پنداری
۴
به مشت خاک خود کامروز و فردا می برد بادشچنان دلبستگی داری که اکسیرست پنداری
صفحهٔ ۱ از ۳