خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازیبود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی
۲
مکن در دل گره راز محبت را که می گرددصدف را گوهر سیراب سیل خانه پردازی
۳
چنان مجنون من محوست در نظاره لیلیکه چون جوهر نمی خیزد ز زنجیر من آوازی
۴
نمی باشد ز غمازان تهی بزم خموشان همکه دارد خلوت آیینه چون طوطی سخنسازی
صفحهٔ ۱ از ۳