خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟کند پرپنبه غفلت اگر پیدا کند گوشی
۲
زبان مصرع پیچیده اسرار فهمیدنز گوش سرنمی آید مگر دل وا کند گوشی
۳
سیه شد پرده گوشم چو برگ لاله، می خواهمدم گرمی که از نور سخن بینا کند گوشی
۴
ز بی پروایی همصحبتان چون غنچه خاموشمدهانی پر سخن دارم اگر پروا کند گوشی
صفحهٔ ۱ از ۳