خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
۲
به برگ سبز چون خضر از ریاض جان شدی قانعبه خون رنگین چو شاخ گل نگردی دست و بازویی
۳
ازان در جیب گل بسیار بیدردانه می ریزیکه هرگز از چمن پیرا ندیدی چین ابرویی
۴
مرا چون مهر خاموشی به هم پیچیده حیرانیعجب دارم برآید در قیامت هم ز من هویی
صفحهٔ ۱ از ۳