خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا می‌رسد آن پا که به خوابش کردی؟
۲
نگهی را که کمندِ گهرِ عبرت بودتو ز کوته‌نظری خرجِ کتابش کردی
۳
خارِ پیراهنِ آرام بود عارف رامژه‌ای را که تو شیرازهٔ خوابش کردی
۴
دیده‌ای را که ازو خوشهٔ گوهر می‌ریختآنقدر گریه نکردی که سرابش کردی
صفحهٔ ۱ از ۳