خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری
۲
از دل تنگ کنی شکوه، نمی دانی حیفکه گشاد دو جهان در گره دل داری
۳
گر شوی آه، نفس راست نخواهی کردنگر بدانی چه قدر راه به منزل داری
۴
چون توانی سبک این بادیه را طی کردن؟تو که از نقش قدم پا به سلاسل داری
صفحهٔ ۱ از ۳