خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری
۲
منت خشک چرا می کشی از آب حیات؟تو که قدرت به لب خویش مکیدن داری
۳
چشم بد دور ز مژگان شکار اندازتکه بر آهوی حرم حق تپیدن داری
۴
می چکد گرچه طراوت ز تو چون سرو بهشتقامتی تشنه آغوش کشیدن داری
صفحهٔ ۱ از ۲