خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری
۲
سرفرازان جهان جمله سجود تو کننددر حریم دل اگر راه سلامی داری
۳
اگر از داغ جنون یافته ای مهر قبولچشم بد دور که خوش ماه تمامی داری
۴
گوشه ای گر به کف آورده ای از ملک رضاباش آسوده که شایسته مقامی داری
صفحهٔ ۱ از ۳