خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس از اهل نظر را به بیانی داریچشم بد دور که خوش تیغ زبانی داری
۲
روی چون آینه را در بغل خط مگذارتو که چون شرم و حیا آینه دانی داری
۳
چه ضرورست به شمشیر تغافل کشتن؟تو که چون ابروی پیوسته کمانی داری
۴
چشم شوخ تو به انصاف نمی پردازدورنه در هر نظری ملک جهانی داری
صفحهٔ ۱ از ۳