خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
۲
می شود خواب گران شهپر پرواز ترااگر از صدق طلب راهبری می گیری
۳
چون به سر منزل مقصود رسی، کز غفلتخبر خانه خود از دگری می گیری
۴
از حیاتم نفس پا به رکابی مانده استاز من ای آینه رو گر خبری می گیری
صفحهٔ ۱ از ۲