خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
۲
می کند یک سخن تلخ مرا شادی مرگگر نخواهی به شکرخنده دلم شاد کنی
۳
رتبه عشق خداداد ز خوبی کم نیستناز تا چند به این حسن خداداد کنی؟
۴
زیر دامان گل از داغ غریبی سوزدبلبلی را که تو از دام خود آزاد کنی
صفحهٔ ۱ از ۲