خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
۲
خلوت خاص تو در خانه دل خواهد بودخانه گل چه ضرورست که معمور کنی؟
۳
چند در خواب رود عمر تو ای بی پروا؟آنقدر خواب نگه دار که در گور کنی
۴
شب پی خواب تو بس نیست که از بی خبریروز نورانی خود را شب دیجور کنی؟
صفحهٔ ۱ از ۳