خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی
۲
در قیامت گل بی خار ثمر می بخشدنیش خاری که تو از آبله نمناک کنی
۳
ابر از گوهر شهوار ترا لقمه دهددهن خویش اگر همچو صدف پاک کنی
۴
از تو هر پاره دل برگ نشاطی گرددصبر چون غنچه اگر بر دل غمناک کنی
صفحهٔ ۱ از ۳