خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی
۲
گرد کلفت ننشیند به جبین در بزمیکه بود دست فشان سرو سهی بالایی
۳
مردمک مهر خموشی است نظربازان رادر حریمی که نباشد نظر گویایی
۴
یوسف از قحط خریدار دل خود می خوردحسن مغرور تو می داشت اگر پروایی
صفحهٔ ۱ از ۳