خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
۲
بود رفیق سبکروح تازیانه شوقنگشته است صبا تا روانه بیرون آی
۳
اگر به کاهلی طبع برنمی آییز خود به زور شراب شبانه بیرون آی
۴
براق جاذبه نوبهار آماده استهمین تو سعی کن از آستانه بیرون آی
صفحهٔ ۱ از ۵