خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
۲
ازین جهان و سرانجام آن مشو غافلاگر به فکر جهان دگر نمی افتی
۳
مساز عیب هنرنمای ذاتی خود رااگر به وادی کسب هنر نمی افتی
۴
ز چرخ همچو صدف گوهر تو بی قدرستچرا برون ز صدف چون گهر نمی افتی؟
صفحهٔ ۱ از ۳