خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی
۲
لباس فقر بود پینه بر سراپایتاگر شکسته تر از بوریا نمی گردی
۳
رضای حق به رضای تو بسته است از حقچرا به هر چه کند حق رضا نمی گردی؟
۴
ایا کسی که به هنگام ارتکاب گناهز شرم خلق به گرد خطا نمی گردی:
صفحهٔ ۱ از ۳