خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی
۲
به روی گرم، دو صد شمع پای در گل رانفس گداخته از انجمن برآوردی
۳
چه سروها و چه شمشادها موزون رابه یک نسیم خرام از چمن برآوردی
۴
به یک اشاره شهیدان غرقه در خون راچو آفتاب ز صبح کفن برآوردی
صفحهٔ ۱ از ۳