خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی
۲
اگر به زور تردد شدی فراوان رزقتمام حاصل عالم ز آسیا بودی
۳
اگر حیات مقدر به زر فزون گشتیکجا دو هفته گل سرخ را بقا بودی؟
۴
اگر نه کام جهان در کنار ناکامی استکلید گنج نه در کام اژدها بودی
صفحهٔ ۱ از ۳