خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری
۲
برآوری ز گریبان رستگاری سراگر ز دامن شبها خط امان داری
۳
جوی غم تو ندارد جهان بی پرواچرا تو بیهده چندین غم جهان داری؟
۴
سپهر سایه جان بلند پایه توستچرا ز سایه حذر همچو کودکان داری؟
صفحهٔ ۱ از ۳