خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر چه شد که ز حالم خبر نمی گیریز بوسه نام مرا در شکر نمی گیری
۲
فریب می دهی از وعده دروغ مراشکوفه می کنی اما ثمر نمی گیری
۳
دل رمیده من در کمین پروازستچرا خبر ز من ای بی خبر نمی گیری؟
۴
در آستانه دیگر سراغ خواهی کردسر مرا اگر از خاک برنمی گیری
صفحهٔ ۱ از ۳