خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟
۲
ز اهل درد مرا رنگ من خجل داردکه می کند به زبان شکسته غمازی
۳
شدم به چشم خود امیدوار تا شبنمگرفت دامن خورشید از نظربازی
۴
فتاده کار به سنگین دلی مرا که کندبه آه سوختگان همچو زلف خود بازی
صفحهٔ ۱ از ۴