خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر به جسم درین تیره خاکدان باشیتلاش کن که به دل فارغ از جهان باشی
۲
چونی به خوش نفسی وقت خلق را خوش دارترا که نیست میسر شکرستان باشی
۳
ز خنده رویی صبح است تازه رویی مهرمبر ز پیر خرابات تا جوان باشی
۴
ترا که دیده منزل شناس در خواب استهمان به است به دنبال کاروان باشی
صفحهٔ ۱ از ۳