خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای
۲
چشم ستمگر تو کجا، مردمی کجابادام تلخ را چه به شکر گرفته ای؟
۳
حیف آیدت به قیمت دل خاک اگر دهیچون گل پی فریب به کف زر گرفته ای
۴
خورشید را به حلقه فتراک بسته ایامروز چون شکاری لاغر گرفته ای؟
صفحهٔ ۱ از ۲