خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای
۲
بر هر چه جز خدای دل خویش بسته ایآیینه دام کرده غباری گرفته ای
۳
قانع به رنگ و بو شده ای همچو شاخ گلدستی دراز کرده نگاری گرفته ای
۴
در زیر برگ سرمکش از تیغ آفتاببعد از هزار سال که باری گرفته ای
صفحهٔ ۱ از ۳