خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خاک و خون کشید مرا ترک‌زاده‌ایمژگان به نازبالش دل تکیه داده‌ای
۲
بر بادپای وعده خلاقی نشسته‌ایچون سیل در قلمرو دل‌ها فتاده‌ای
۳
چون دزد خال، نقب به دل‌ها رسانده‌ایچون زلف، بند بر رگ جان‌ها نهاده‌ای
۴
چون ابر نوبهار ز روی عرق‌فشانچندین هزار خانه به سیلاب داده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۴