خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده‌ایدر رهگذار سیل میان را گشاده‌ای
۲
کوری نمی‌رود به عصاکش برون ز چشمخود خوب شو، چه در پی خوبان فتاده‌ای؟
۳
پیراهنی که می‌طلبی از نسیم مصردامان فرصتی است که از دست داده‌ای
۴
آرام نیست بوی گل و رنگ لاله راتو بی‌خبر چو سرو به یک جا ستاده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲