خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای
۲
در زیر تیغ، بستر راحت فکنده ایدر چشم فتنه داد شکرخواب داده ای
۳
عقد خرد به دختر رز برفشانده اینقد حیات را به می ناب داده ای
۴
بر دستبرد تیغ قضا دل نهاده ایپهلوی چرب خویش به قصاب داده ای
صفحهٔ ۱ از ۲