خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون آب در لباس گل و خار بوده ایای یار ساده رو تو چه پرکار بوده ای
۲
چون لاابالیان همه جا جلوه کرده ایگه برگ و گه شکوفه و گه بار بوده ای
۳
موری اگر ز سینه برآورده است آهبا آن غرور حسن خبردار بوده ای
۴
چون آب دایم آینه سازی است کار تودر پیش خود تو نیز گرفتار بوده ای
صفحهٔ ۱ از ۳