خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ایبازوی آهنین مرا دور دیده‌ای!
۲
ای دل که در هوای خط و زلف می‌پریآخر کدام دانه ازین دام چیده‌ای؟
۳
امروز مستی تو دو بالای باده استمعلوم می‌شود لب خود را مکیده‌ای
۴
داری خبر ز روی زمین، گرچه از حیاجز پشت پای خویش مقامی ندیده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳