خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای غنچه‌لب که سر به گریبان کشیده‌ایدر پرده‌ای و پرده عالم دریده‌ای
۲
برق سبک‌عنانی و کوه گران رکابدر هیچ جا نه و همه جا آرمیده‌ای
۳
تمکین لفظ و شوخی معنی است در تو جمعدر جلوه‌ای و پای به دامن کشیده‌ای
۴
صد پیرهن غریب‌تر از یوسفی به حسندر مصر ساکنی و به کنعان رسیده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲